sengkaraoke

หลังจากหมด course ที่เรียนมาได้แค่อาทิตย์กว่าๆ มีเรื่องต่างๆเกิดขึ้นกับผมมากมาย

เรื่องราวหลายๆอย่างก็ทำให้จิตตกไปบ้าง ขอบ่นคร่าวๆพอให้ทราบสถานการณ์แล้วกัน

1. ร้านอาหารที่ทำงานเป็น waitor อยู่กำลังจะปิด

เนื่องจากเจ้าของร้านเหนื่อย อยาก retire แล้วกลับไปร่วมขบวนม้อบพันธมิตร(พูดจริงๆไม่ล้อเล่น)

จึงปล่อยเซ้งร้านให้เจ้าของใหม่ซึ่งคงต้องปิดเพื่อ renovate เป็นเดือน..

เรื่องตกงานคงไม่เท่าไหร่ เพราะเจ้าของใหม่เค้าก็ชวนไปทำงานต่อ

แต่มันรู้สึกวิ้งๆนะครับ แม้จะทำมาแค่ 3 เดือนแต่ผมกลับรู้สึกผูกพันกับน้าๆทุกคนในครัว

รวมถึงน้าปุ๊เจ้าของร้านมาก คนในร้านเค้า nice กันจริงๆ มีความทรงจำดีๆเกิดขึ้นมากมายที่นี่

และคงคิดถึง Morgan กับ Allen มากๆ ยังเล็กอยู่แท้ๆ พูดอังกฤษเป็นไฟเลย(เกี่ยวกันไหม)

เด็กสองคนนี้น่ารักจริงๆ แม้จะซนไปบ้างก็ตาม

2. ชวดงานออกแบบไปสองงานติด

ทั้งสองงานเป็นงานระบบ Ci กับ Implement จำพวก Namecard กับ Menu ให้ร้านอาหารไทย

ใน Chicago นี่แหละ ร้านแรกทำไปได้ 70% แล้ว แต่เกิดปัญหานิดหน่อยทั้งกับตัวผมเองและลูกค้า

ทำให้ชวดไป ส่วนงานที่สอง ทำให้ร้านที่ผมทำงานอยู่นี่แหละ ทำเสร็จทุกอย่างเตรียม Artwork ไว้แล้ว

น้าปุ๊เดินมาบอกว่าขายร้านได้แล้ว งานที่ออกแบบคงไม่ได้ใช้...

3. ซวยจุกจิก

- ทำเงินสดหายไปตอนกด Vending Machine ประมาณสิบกว่าเหรียญ

- ลูกค้าที่เมืองไทยเลื่อนจ่ายเงินค่าออกแบบตั้งแต่เงิน dollar=31 บาทนิดๆ จนตอนนี้จะแตะ 34 อยู่แล้ว

ขาดทุนเห็นๆ

- ทำแว่นกันแดด Tommy Bahamas ที่เพิ่งซื้อมาไม่ถึงสองเดือนเป็นรอยแบบเต็มๆ

(ใส่แล้วเห็นรอยอย่างชัดเลยครับ)

- ระหว่างยุ่งๆอยู่ในครัว ดันทำ Peanut sauce(น้ำจิ้มสะเต๊ะนั่นแหละ) หกลวกมือตอนร้อนๆ เจ็บตัวไม่พอ

ยังเลอะกระจายโดนเสื้อ Hollisterที่เพิ่งซื้อมาใหม่อีก กรรม..

ฯลฯ

4. ยังเอาแน่เอานอนกับอนาคตไม่ได้

กำลังตัดสินใจว่าจะย้ายไปอยู่กับเพื่อน แล้วเรียนที่ NY หรืออยู่ที่ Chicago ต่อ หรือจะเรียนอะไรต่อดี

ช่วงนีได้แต่จัดการธุระการงานต่างๆที่เข้ามาวันต่อวัน หาข้อสรุปกับชีวิตยังไม่ได้..

5. ข้อนี้สำคัญสุด.. คิดถึงเพื่อนใน Class! 

Class ที่ผมเรียนมา 3 เดือนมีอยู่ 10 คน แต่ละคนมาจากคนละทวีปเลยก็ว่าได้

ผมคงพอมีบุญอยู่บ้าง เพราะเพื่อนแต่ละคนที่สนิท เค้านิสัยดีกันมากๆ

ต่างกับเรื่องที่เคยได้ยินมาถึงปัญหาของเด็กไทยกับเพื่อนชาติอื่นๆ

เคยเจอหน้า คุยกันทุกวันมา ไม่รู้ต่อไปชาตินี้จะเจอกันอีกรึเปล่า!

อยากบอกว่า คิดถึงพวกเอ็งโว้ยยยยย 

ขอเมาท์แก้คิดถึงสักหน่อย เพราะยังไงก็มั่นใจว่าอ่านภาษาไทยกันไม่ออกอยู่แล้ว 55

เริ่มด้วยแก๊งแม่บ้าน คนซ้ายชื่อ Ogi (ชื่อเต็มๆยาวมาก เรียกแค่นี้แหละ) มาจาก Mongolia

บอกว่าเพิ่งเรียนภาษาได้ไม่ถึงสองปีแค่คุยโคตรคล่อง วันๆกินข้าวน้อยกว่ากาแฟ 

เพิ่งแต่งงาน แถมสามีก็มาเรียนภาษาที่นี่ด้วยแต่อยู่คนละห้อง

นั่งติดกันทางขวา คุยเล่นกันบ่อยจนบางทีสามีหึง จนสังเกตได้ เวร..

คนซ้าย Danieli หน้าฝรั่งหัวทองมาเลย เป็นคน Brazil นั่งติดกันทางซ้าย คุยเก่ง อารมณ์ดี

เป็นประเภทขำกระจาย ถ้าทำการบ้านอยู่กลุ่มเดียวกันจะสนุกมาก อยู่กับสามีที่ทำงานที่นี่

อาหารที่เธอแนะนำว่าอร่อย ผมไม่เคยอร่อยด้วยเลย ยกเว้นเบียร์!

Ingrid มาจาก Colombia เคยทำงานด้าน Finance ที่ Reauter มาก่อน

ความรู้เยอะ ชอบมีเรื่องโน่นนี่มาเล่าให้ฟัง เป็นฝรั่งที่ตัวเล็กมากกก

มีสามีทำงานที่นี่เช่นกัน(ก็บอกแล้วว่าแก๊งแม่บ้าน)

เห็นเลยว่าทั้งเจ็แก และ Danieli ใช้ภาษา Spanish กับ Protugish มาก่อน

พอมาหัดภาษาอังกฤษ จึงเป็นเร็วมากกกก คุยเก่งจนผมงงว่ามันจะมาเรียนกันทำไม

Kathie สาวเกาหลีขนานแท้ เป็นคนเดียวที่อายุพอๆกัน

สามารถคุยกันเรื่องดาราและ Series เกาหลีได้จนเธอประหลาดใจ

ชอบใส่กระโปรงมากกกก แม้ว่าบางวันจะโคตรหนาวมากก็ตาม

ได้รับการโหวต(จากผมคนเดียว) ว่าน่ารักที่สุดในรุ่น นำ Gawa สาว Mongolia อีกคนมาฉิวเฉียด

คนขวาน้อง Mind คนไทยที่ไม่สามารถคุยภาษาไทยกันได้ในห้อง(ไม่งั้นเพื่อนโห่)

หนึ่งในชาวคณะที่ไป Six Flags กับ Aurora ด้วยกันนั่นแหละ มาเรียนแปบเดียว เดี๋ยวก็กลับไปแล้ว

ช่วงที่นั่งเมาท์กันมันส์ๆกับเพื่อนก็มักเป็นช่วง break ไม่ก็บางทีที่ชวนกันไปเที่ยวข้างนอกนั่นแหละ

พวกผู้ชายคนอื่นๆก็มี อย่าง Baska ที่ออกจะฮาๆ หรือ Steven คนจีนอายุ 40 กว่าที่เป็นบาทหลวง

ผู้รักการผจญภัย แต่มันไม่มีรูป เพราะวันสุดท้ายดันไม่มากัน ปัดโธ่!

จบด้วยช้อตบังคับที่ต้องมาถ่ายเงาสะท้อนกับ The Bean (อีกแล้ว)

ปัจจุบันต่างคนต่างก็กระจัดกระจายกันไป ไว้ว่างๆคงชวนกันไปเที่ยว ไปกินข้าวกันอีกรอบ

เรื่องเม้าท์เพื่อนในห้องยังมีอีกเยอะ วันนี้ผมบ่นพอสบายใจขึ้นแล้ว

"Good Luck, see u all guys!"

edit @ 25 Jun 2008 11:40:00 by sengkaraoke