sengkaraoke

Jet Lag คืออาการที่ร่างกายเริ่มรวน จากการเดินทางผ่านโซนของเวลาโดยเฉพาะที่ Chicago

ที่เวลาต่างจากเมืองไทย -12 ชม. ทำให้ผมเกิดอาการง่วงนอนตอนกลางวัน

และนอนไม่หลับตอนกลางคืนอย่างช่วยไม่ได้

เรียกว่า 5 โมงเย็นเมื่อไหร่หัวจะเริ่มมึนๆ ต้องนอน ตื่นอีกที 5 ทุ่ม หาไรกินถึงตีหนึ่งนอน

ตื่นอีกทีคือ 6 โมงเช้า เป็นยังงี้มา 3-4 วัน ยังปรับร่างกายให้เข้ากับเวลาที่นี่ไม่ได้

พาลทำให้ไม่เจริญอาหาร, คลื่นไส้อีก เอาเข้าไป

กิจวัตรประจำวันของผมจึงเริ่มจากการตื่นเช้ามากกก นั่งทำงาน job ที่ค้างอยู่เพื่อส่ง email กลับไทย

ถึงเที่ยงๆ ช่วงบ่ายออกไปเดินเล่นตามถนนหาทางต่างๆ ไม่ก็ไป Supermarket เพื่อซื้อของมาทำกับข้าว

ไม่ก็เดินดู store หรือ ไปหออื่นของคนไทยด้วยกัน พอสัก 5 โมงมันเริ่มอีกแล้ว ต้องรีบกลับห้องมานอน

เพราะยังงี้แหละ ผมเลยยังไม่ได้สมัครงานเป็น waitor ที่ร้านไทยที่ไหนสักที

แรกๆผมมีความคิดที่จะหางาน part time ประเภท graphic design ที่นี่ทำ โดยการส่ง portfolio พร้อม

resume ไปยังหลายๆบริษัทในเมือง ที่เปิดรับ freelance แต่คำตอบที่ได้รับคือ

We need local candidate only! "เรารับแต่คนท้องถิ่นนะ คุณถือ Student Visa เรารับไม่ได้หรอก"

เอาวะ Waitor ก็ Waitor ไว้หายจาก Jet Lag ค่อยไปสมัครแล้วกัน

ดีกว่าอยู่ว่างๆรอ course เปิดตอนสิ้นเดือน

ฟังผมพร่ำบ่นมาพอสมควร ใช่ว่าทุกอย่างจะเลยร้ายไปหมดเสียที่ไหน

ข้าวของแปลกหูแปลกตา ก็มีให้ดูหลายอย่างอยู่โดยเฉพาะใน supermarket

ที่อึ้งสุดๆก็นี้แหละครับ มองแวปแรกนึกว่าไม่ใช่ แต่พอดูบนถุง เฮ้ย! Pork Skins แคปหมูนี่หว่า

made in USA เสียด้วย ไม่ได้ซื้อมาชิมหรอกครับว่ารสชาติต่างจากเมืองไทยหรือเปล่า

เพราะมันแพง ห่อเล็กนิดเดียว เหรียญนึงอะ

วันนี้พอแค่นี้ก่อนละกัน ง่วงอีกแล้ว

ไว้ตอนหน้าจะเอาของแปลกๆใน supermarket มาให้ดูกันอีก จบแบบดื้อๆแบบนี้แหละ ไปละ